<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Century Gothic"; panose-1:2 11 5 2 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; mso-bidi-font-size:12.0pt; font-family:"Century Gothic"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Nog 76 dagen.. Hetlijkt een eeuwigheid, maar tegelijkertijd begint het nu ook wel akelig dichtbijte komen. Op dit moment kan ik haast niet wachten om te gaan, want ik heb ernamelijk onwijs veel zin in. Ik probeer me dan ook steeds voor te stellen hoehet zal zijn en in mijn hoofd oefen in al hele gesprekken in het Engels en inhet Frans. De angst die de afgelopen maanden steeds de kop op stak is naar deachtergrond verdwenen en ik kan alleen maar zeggen: Ik ga er voor!!  Dat dit een van de belangrijkste periodes uitmijn leven wordt staat voor mij vast en het is dan ook aan mij om hier eensuper toffe tijd van te maken.  Ik bendan ook al hartstikke druk met de voorbereidingen. Zo heb ik nu al mijnvaccinaties gehad en ligt mijn backpack al klaar in de kast. Ik heb een to-dolijstje gemaakt waar nog wel 100 dingen op staan. Zo moet ik nog naar de GGD omeen tbc-kruisje te halen en moet ik naar de bank om een creditcards entravellerchecks te regelen. Ook heb ik een hele lijst klaar liggen met alleswat ik nog moet aanschaffen. Dit loopt uiteen van een extra bril tothaarelastiekjes. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik moet ’t aanschaffen, (zehebben nu zelfs hitte-proof make-up bij the body shop yeah!) want ik wilnatuurlijk wel van alle gemakken voorzien zijn in een ontwikkelingsland alsSenegal. Misschien is het over de top, misschien niet. Daar komen we vanzelfwel achter. Wel ben ik nu zoveel bezig met de reis dat er voor mijn studie nogmaar nauwelijks ruimte is. Ik heb geprobeerd om mijn studie voor september afte ronden, maar dit gaat mede gezien mijn gezondheid echt niet lukken. Ik hebdus nu mijn planning moeten aanpassen en dat betekend dat ik per 1 julitijdelijk stop met mijn opleiding, twee maandjes vakantie ga houden (om allesgoed voor te bereiden), daarna twee maandjes weg ga om vervolgens een paarweken na mijn terugkomst rustig aan mijn studie weer op te pakken. Ik ben echtonwijs blij met deze planning en vind het heel fijn dat ik dus ook gewoonvakantie heb. Ik had wel met mijn studie door kunnen gaan tot 1 september, maarik had niet zo veel zin om nog gestrest van de studie in het vliegtuig tezitten.

Sinds afgelopen zaterdag zijn mijn vliegtijden bekend. Ikvlieg 1 september eerst Lissabon en van daaruit naar Dakar. Het is al met almaar 6 uurtjes vliegen, dus het valt allemaal hartstikke mee. Wel heb ikuiteraard wel even de vliegmaatschappij (TAP Portugal) gecheckt en het zag erallemaal zeer goed uit! Wel wordt het de eerste keer dat ik alleen ga vliegen,dus dat vind ik wel spannend. Ook omdat vliegen ECHT NIET mijn favorietebezigheid is. Eigenlijk kan je dus gewoon stellen dat ik vliegen gewoon doodengvind. Maar ook dat weerhoudt me er niet van om te gaan.  Die angsten van mij… daar gaan we wel meehandelen.. Ik kan alleen maar denken:Was het maar alvast zo ver….

Check voor meer info: www.nancydijkmans.waarbenjij.nu

Met een dromerige blik in mijn ogen zit ik achter mijn laptopje deze blog te schrijven. In mijn hoofd waan ik me al in Senegal, waar ik zo ontzettend veel ga meemaken en het altijd lekker warm is. Terugkerend in mijn huiskamer, waar de regen tegen het raam aantikt besef ik weer eventjes waar ik ben. Toch krijg ik de dromerige blik niet uit mijn ogen. Het is alsof je door een wazige bril heen kijkt… ´t hier en nu lijkt wat mistig te worden soms.. alsof ik daar al voor een deel ben. De reden van de mist is niet zo moeilijk te achterhalen. Om goed voorbereid op reis te gaan heb ik een reisgidsje gekocht met alle nodige informatie over het fascinerende land waar ik in september naar toe ga. Tijdens het lezen van dit gidsje kwam ik tot een ontdekking: Ik zal een heleboel grenzen moeten verleggen en ontzettend veel angsten  moeten overwinnen. Niet dat ik dat nog niet wist, maar in dit gidsje werd het nog maar even bevestigd. Het gidsje is dan ook geschreven door trotters voor trotters. Een trotter is (volgens mijn beredenering) een combinatie van een reiziger en een avonturier. Nou, ik ben dus geen van beide. Ik ben in mijn leven nog niet verder gekomen dat Turkije, en van de natuur hou ik al helemaal niet. Ik ben namelijk bang voor alles wat kruipt, of vliegt. Daarnaast moet je stevig in je schoenen staan en je niet laten overhalen door mensen die met zielige verhalen komen om je over te halen iets te kopen. Daarnaast moet je niet bang zijn aangelegd, want de kans dat je in Dakar wordt overvallen is vrij groot. Dit zijn dus allemaal dingen die echt niet op mij van toepassing zijn. Wel is het zo hoe armoediger je er als toerist bij loopt, hoe meer respect de plaatselijke bevolking voor je heeft. Ook kun je beter geen make-up op doen, want dat smelt, geen lenzen in doen, want dan drogen je ogen uit. Je kunt het beste stoffen kleding aan trekken. Geloof me, dat gaat voor mij echt afzien worden. Normaal gesproken ga ik geen dag de deur uit zonder make-up en ben ik zeer gehecht aan mooie kleding. Tsja..die twee maanden worden echt afzien! Vanwaar dan die dromerige blik zul je je afvragen? Ja, dat is echt een hele goede vraag. De dromerige blik komt voort uit een combinatie van nieuwsgierigheid, de drang om de wereld te ontdekken en om de confrontatie aan te gaan met het onbekende. Ik ben niet bang om gebeten te worden door een slang als dat betekend dat ik er hier in Nederland minder bang voor ben. Ook ben ik niet bang om er als een zombie daar bij te lopen, want wie je bent is daar veel belangrijker dan hoe je er uit ziet. En ik ben er niet bang voor om te veranderen door deze reis. Na het lezen van de reisgids ben ik er nog zekerder van om te gaan, omdat het weergeeft hoe zo’n fantastisch land Senegal is. Hoe de mensen daar met elkaar omgaan lijkt me gewoonweg fantastisch. En ik stel me steeds voor hoe het zal zijn, hoe ik daar zou leven. Eigenlijk kan ik me er nog geen voorstelling van maken, maar toch… Kortom: ondanks alles wat ik zou moeten overwinnen en alles waar ik voor mijn reis al aan zou moeten denken, heb ik gewoon hartstikke veel zin om te gaan. Ik ben me bewust van alle vervelende dingen, maar desondanks hoop ik dat mijn dromerige blik nog een hele poos aan houdt.

Sinds gisteren heb ik twee nieuwe huisdieren, namelijk bolle goudvissen. Men stond op mijn werk (bij het tuincentrum) met hun oren te klapperen toen ik er na vroeg. ‘Wat bedoel je? ‘ vroegen ze. ‘Bolle goudvissen? Nee, die verkopen we niet’. Maar toch wist ik het zeker dat ze ze wel hadden. Ik had ze namelijk een tijdje geleden op de afdeling gezien en vond ze er zo melig uitzien dat ze niet in mijn woonkamer mochten ontbreken. Wel moet ik eerlijk bekennen dat ik niet zo ‘goed’ ben met vissen. Sterker nog.. ik ben er doodsbang voor. Zeker als ze dood zijn. Ik vind het maar glibberige vieze dingen. Maar toch..deze bolle goudvissen waren voor mij het toppunt van (mijn eigen, soms ietwat rare) humor. Nadat ik de vissen had aangewezen begrepen mijn collega’s eindelijk wat ik bedoelde. Het scheen een soort van ‘vuilnisbakkenras’ on der de vissen te zijn, ontstaan door een ‘foutje’. Nou prima dacht ik..dat is echt wat voor mij. En nu zwemmen ze dus vredig in mijn vissenkom die in de een prominente plaats heeft gekregen in mijn woonkamer. Aan iedereen die het maar wil horen vertel ik over mijn bolle goudvissen. Nu moet ik alleen nog namen bedenken. Ik wou ze eerst Anne en Bart gaan noemen, maar mijn vriend, die Anne Bart heet, vond dat niet zo’n goed idee. Dus nu ga ik  ze denk ik maar punt en com noemen. Dan hebben we  ‘bolle goudvis punt com’  Hmm.. ik denk dat ik die site maar ga ‘claimen’ en een web-log ga bijhouden over het leven van een bolle goudvis. Zelf ben ik alleen wel erg benieuwd hoe lang dat leven gaat duren mijn mij en mijn vriend als liefhebbende ‘baasjes’.

Ik schrijf hier nou wel de hele tijd over senegal, dat ik daar ontwikkelingswerk ga doen enzo, maar WAT ik precies ga doen en hoe lang enzo.. Ik kan me voorstellen dat dat nog steeds niet helemaal duidelijk is, dus bij deze in het kort:

Wat ga ik doen?

Ontwikkelingswerk onder de titel ‘care en community’. In senegal houdt dit in: werken in een weeshuis met kinderen van 0 t/m 6 jaar, werken met straatkinderen en aidsvoorlichting geven. Als het kan wil ik alle 3 de dingen gaan doen.

Waar?

In Senegal, st Louis. Dit ligt aan de kust, boven Dakar. Het is maar 6 uurtjes vliegen vanaf het Nederland, dus het lijkt verder dan het daadwerkelijk is.  Check het kaartje van senegal verder naar onderen op deze pagina.

Wanneer?

We vertrekken rond 1 september en kom rond 1 November terug. De precieze data zijn nog niet bekend, maar ik kom uiterlijk 10 november terug. Dit omdat mijn vriend 12 november jarig is en ik dan gewoon weer thuis wil zijn.

Waarom?

Waarom niet? Ik ben straks (hopelijk) afgestudeerd en wil nog een grote uitdaging aangaan voordat ik daardwerkelijk ga beginnen aan het serieuze leven van werken, trouwen en kindjes krijgen. Daarnaast ben ik vroeger best verwend. Wanneer ik iets nodig had/ heb hoef(de) ik in principe mijn hand maar op te houden en ik krijg het voor elkaar. Daarnaast leven we in een maatschappij waarin alles kan en mag, maar toch lijken mensen niet gelukkig te zijn. De mensen moeten in senegal met veel minder genoegen nemen en hun lijken wel gelukkig te zijn. Ik ben benieuwd of dat ook daadwerkelijk zo is en ik hoop dat ik er van leer om ook met minder gelukkig te zijn. Dit is iets wat ik in mijn werk als pedagoog straks wil overbrengen en later ook op mijn eigen kinderen. Ik ga niet naar Senegal om de wereld te verbeteren, want dat kan ik niet in mijn eentje. Wel hoop ik op deze manier mijn steentje bij te kunnen dragen aan een betere wereld.

Hoe?

Ik reis alleen naar Dakar, de hoofdstad van Senegal. Hier wordt ik opgepikt door mijn reisorganisatie en hun begeleden me naar het hotel en introduceren me in het gastgezin waar ik 2 maanden zal verblijven. Ik reis dus via een organisatie. Van hen krijg ik alle nodige informatie en hun regelen mijn verblijf en ticket. Wanneer er iets is op persoonlijk vlak of met betrekking tot het werk of de mensen kan ik ten alle tijde bij de organisatie terecht. Check www.projectsabroad.nl

genoeg info voor nu denk ik! Wordt vervolgd!!

Al een tijdje zit ik het uit te stellen om deze blog te schrijven. Ik zit er maar tegenaan te hikken. Het moet gewoon gebeuren, want het aantal mensen dat mij volgt groeit met de dag (hoop ik). Dus ja..dan moet ik wel wat zinnigs te melden hebben he. Het is ook niet dat ik niets zinnigs te melden heb. Het is alleen dat er de afgelopen tijd een aantal dingen gebeurd zijn waadoor ik anders tegen dingen aan ben gaan kijken. Senagal is iets op de achtergrond geraakt en ik kwam er achter dat ook andere dingen minstens zo belangrijk zijn. Bijvoorbeeld vrienden in familie. Een aantal van deze mensen werden ziek en het was een tijdje onduidelijk hoe ziek ze waren/zijn. Hierdoor merkte ik dat ik niet naar senegal hoef om er achter te komen wat eigenlijk belangrijk is in het leven. Ik hoef niet naar senegal om er een beter mens van te worden..dat kan ik hier ook worden/ zijn.

Een andere reden waarom ik het schrijven van deze blog heb uitgesteld is omdat ik nogal angstig ben. Ik hoor verhalen om me heen over spullen die voor je neus weg gejat worden en mensen die ziek werden vanwege de slechte hygiëne etc. Hierdoor durf ik simpelweg niet meer zo goed. Ook ben ik heel erg bang om mijn vriend 2 maanden te moeten missen. Het afgelopen jaar heb ik gemerkt hoe zo ontzettend prettig is om metiemand samen te leven, samen toekomstplannen te maken en het samengewoon simpelweg ‘leuk’ te hebben. Het voelt vervelend om dat leven samen achter te moeten laten, maar ik weet dat onze relatie sterk genoeg is om 2 maanden zonder elkaar te kunnen overleven.

Ondanks dat de angst de neiging heeft te overheersen en er langzaam barsten beginnen te komen in mijn ijzersterke wil, ben ik toch zeker van plan om te gaan. Zo’n 3 weken geleden heb ik me dan ook officieel aangemeld bij de organisatie waarmee ik ga. Bij hun heb ik ook een eigen internetsite met alle informatie die ik nodig heb. Zo staat er bijvoorbeeld een planning wanneer ik wat moet regelen, een lijst met wat ik allemaal mee moet, informatie over het land en de bevolking etc. Ook ben ik me op dit moment aan het verdiepen in het islamitische geloof en heb ik allerlei Nederlandse boeken over de geschiedenis e.d. van Senegal aangeschaft. Op deze manier hoop ik goed voorbereid daar heen te gaan.
Ook ben ik op dit moment druk bezig met mijn cursus Frans (er wordt in Senegal Frans gesproken). De cursus duurt officieel 8 maanden, maar dat ga ik niet redden en dus probeer ik hem dubbel zo snel te doen. Dat betekend dat ik 2 hoofdstukken in de week moet doorwerken en dat is naast mijn studie, bijbaantje, huishouding en sociale contacten best pittig! Et, francias c’est tres difficile! Maar ik denk dat het allemaal wel goed gaat komen.

Ondanks mijn angsten enzo heb ik dus echt wel zin om te gaan. Ook de voorbereidingen vind ik super leuk, maar er is nog zo ontzettend veel te doen! Een aantal dingen zijn al geregeld. Zo zijn ze op mijn werk op de hoogte en ligt mijn paspoort al klaar. Ook is er al online makkelijk zittende kleding geshopt bij de H&M, zodat ik toch in een redelijke outfit daar kan gaan werken (uberbelangijk!) Maar het belangrijkste van alles is toch echt ‘geld sparen’. En laat ik daar nou net juist niet zo goed in zijn….

Wordt vervolgt…..

Bij sommige dingen maakt het niet uit of je ze wel of niet wilt. Je hebt gewoon simpelweg geen keus. Soms MOET je bepaalde dingen gewoon doen. Omdat je ze belangrijk vind of omdat het je ‘roeping’ is. Van huis uit ben ik niet gelovig opgevoed. Ik geloof niet in een god of in een hemel. Wel geloof ik dat we hier op aarde zijn om bepaalde taken uit te voeren. Dat je een bepaalde roeping hebt. Mijn roeping is om naar 2 maanden naar Senegal te gaan en daar ontwikkelingswerk te gaan doen. Senegal, waarom dat land? Tsja..het is afrika, arm, ik zou er veel kunnen betekenen, maar toch redelijk veilig. Maar voor de rest? Puur gevoel!
Vandaag kregen we op school te horen hoe dit studiejaar verder zou gaan verlopen en werd er ook duidelijkheid gegeven over wanneer de studie afgerond zou kunnen worden. Hier was lange tijd veel onduidelijkheid over. De ene docent zei dat het voor de zomervakantie zou moeten lukken, de andere docent wist te vertellen dat het studiejaar officieel tot 1 oktober duurt. Dit bracht mij nogal in verwarring, want zelf had ik in de planning om van 1 september tot 1 november op reis te gaan. Na mijn reis mijn studie pas afronden wil ik niet en dus durfde ik nog niet echt een planning te maken. Nu de docent meer duidelijkheid heeft gegeven durf ik de reis wel te gaan plannen. De studie zal best pittig worden, maar des noods werk ik dag en nacht voor en dan moet het lukken.
De komende maanden staan dus in het teken van studeren en het voorbereiden van mijn reis. Er moet een hoop geregeld worden, zoals een paspoort, vaccinaties, creditcard en heel veel geld. Goedkoop is de reis zeker niet, dus daarom zal er de komende maanden flink gespaard moeten worden. Dus de komende tijd geen kleding shoppen, want met een paar spijkerbroeken en gympies ga ik het in Senegal prima redden. Ook heb ik me ingeschreven voor een cursus Frans, want ik moet me daar wel verstaanbaar kunnen maken. En dan moet ik me gaan inschrijven bij de organisatie waarmee ik wil gaan reizen. Dit stel ik een beetje uit, omdat ik het zelf eigenlijk heel eng vind. Maar desondanks ga ik toch. Wel vind mijn omgeving het heel spannend en zijn ze best angstig. Maar tegelijkertijd vind iedereen het ook heel stoer en knap van me. Dat sterkt me om door te zetten. Ik houd jullie op de hoogte!

Ik begreep het nooit. Wat was er nou op zondag zo anders dan op andere dagen behalve dat we soep aten en de winkels dicht waren? Ik ben niet gelovig opgevoed, dus naar de kerk gingen we niet. Mijn vader zat in de ploegendienst, dus het was ook niet zo dat mijn vader dan thuis was en we als een gezin gezellige dingen gingen doen. Eigenlijk was de zondag voor ons gezin dus niet zo anders dan andere dagen. Het was voor ons een dag waarop we samen met mijn moeder videospelletjes zaten te spelen met mijn broer of met mijn vader en moeder schaatsen zaten te kijken voor de tv. Vergezeld door een grote pan soep en warme broodjes. Gaandeweg ik ouder werd kregen de zondagen een andere invulling en een andere betekenis. Ik ging op zaterdagavond uit en dus was zondag de dag om bij te komen, uit te brakken en mezelf op te laden. Schaatsen keek ik op mijn kamer en de soep slobberde ik snel naar binnen. Balend dat we geen normale en vullende maaltijd aten (en dus gingen we ‘s avonds maar weer naar de snackbar). Bij mijn vriend thuis was het niet anders. Ook hier stond er elke zondag een grote pan soep op het gasfornuis te pruttelen. Alleen werd er bij mijn vriend thuis meer aandacht besteed aan het eten zelf doordat er gebid moest worden voor en na het eten. Hierdoor begon ik ondanks mijn brakke hoofd het gezellig samenzijn en de soep steeds meer te waarderen. Ook wanneer er schaatsen op de tv was was ik degene die op het puntje van mijn stoel zat. Dit was dan ook een traditie die ik in ere wou houden toen ik ging samenwonen. Elke zondagmiddag staat bij ons de televisie aan en zit ik met een glas wijn in de hand alle nederlandse schaatsers aan te moedigen. Dit tot grote ergernis van mijn vriend. Hij snapt de traditie niet, ziet de achteliggende gedachte niet. De achterliggende gedachte is namelijk gezelligheid en saamhorigheid op de zondagmiddag. Tegelijkertijd zit hij wel te zeuren om soep en brood op de zondag, een traditie die ik nog steeds niet snap. Soep op zondag ok, maar laten we er dan in godsnaam een normale maaltijd bij eten. Hierbij snapte ik de achterliggende gedachte niet. Soep op zondag betekend gemak, gezelligheid en het feit dat we voor de rest op zondag al genoeg chips, nootjes en koekjes naar binnen proppen. Hierin moet ik hem dan ook echt gelijk geven. Ik begin het eindelijk te snappen, vandaar dat ik nu plijt voor soep op zondag! Lang leve de tradities, lang leve de degelijkheid. Ik ben blij dat mijn ouders me dat tijdens mijn opvoeding niet hebben onthouden. Komende zondag kook in een hele grote pan met soep en koop ik een familiepak met worstenbroodjes voor erbij. Recepten zijn welkom! Ook later nog zit ik elke zondag met mijn hele gezin rondom een grote pan soep. De geur van een pruttelende soep op zondag.. heerlijk! Lang leve de degelijkheid, lang leve de tradities LANG LEVE ZONDAG SOEPDAG!

Wanneer je me 5 jaar geleden zou hebben gevraagd wat en hoe ik op mijn 23e jaar zou zijn had ik je vanalles kunnen antwoorden. Van maatschappelijk werker tot docent op een middelbare school tot ontwikkelingswerker.. ik had je van alles kunnen worden. Maar wanneer je mij op mijn 18e had verteld dat ik op mijn 23e een degelijke huismoeke zou zijn..was ik heel hard gillend weggerend. Want degelijkheid.. oftewel degelijk zijn.. dat was toch echt uit den boze. Stiekem wist ik wel dat ik het in me had, maar er aan toegeven..dat NOOIT! En toch vraag ik me steeds vaker af wat er dan toch zo ontzettend mis is met degelijk zijn. Betekend dat dat je niet ambitieus bent of interessant? Betekend het dat je geen vrienden meer hebt en alleen maar bij je vader en moeder op de koffie gaat? Of dat je vastgekluisterd zit aan huis en je alleen maar bezig houdt met huishoudelijke taken? Wanneer het degelijk zijn al deze dingen betekend, dab ben ik zeker geen degelijke huismoeke. Maar toch staat op dit moment de groentesoep op het fornuis te pruttelen, zit de was in de wasmachine en zit ik met mijn schort voor (stel je voor dat mijn kleren vies worden) op de bank deze blog te typen. En ik kan je een ding zeggen: Ik vind het heerlijk!!! Dit betekend niet dat ik geen sociaal leven heb of niet ambitieus ben. Ik vind het heerlijk om met mijn vriendinnen de kroeg in te duiken en heb grote plannen om komend najaar op reis te gaan om in Senegal ontwikkelingswerk te doen. Gewoon, om er een beter mens van te worden. Ik heb dus zeker ambities, maar hetgeen waarnaar ik verlang is het ‘gewone’ huisje boompje beestje. En misschien is het degelijk of stom, maar so what? En geloof me.. ook mij heeft het heel wat tijd gekost om er aan toe te geven, maar het is maar net welke draai je eraan geeft en welk gevoel je er bij hebt. Het ultieme degelijke vind ik het Carlo & Irene- gevoel van de zondagmiddag. Doe maar gewoon..we doen al gek genoeg. Ik ‘hoef’ niet zo nodig interessant of super ambitieus te zijn. Laat mij maar gewoon lekker…. degelijk zijn!  Lang leve de degelijkheid!    En nu moet ik als de zodemieter naar mijn groentesoep.. (anders kookt ie over)!

Ik ben Nancy Dijkmans en eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel boeiends in mijn leven. Toch houd ik een web-log bij. Gewoon omdat ik het leuk vind om soms artikelen te schrijven over mijn persoonlijke leven. Voor mijn professionele leven heb ik ook een weblog (mediapedagogiek ), maar daar staan alleen dingen in die erg relevant zijn voor mijn opleiding en eventuele carriere. Deze weblog gaat meer over mij, ik dus en wat ik allemaal beleef en meemaak.

Ik zal eerst iets over mijzelf vertellen.
Ik ben dus Nancy. 23 jaar, samenwonend, 1m84 lang en student. Ik heb de afgelopen 3 jaar Pedagogiek gestudeerd aan de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden en daar ook 2,5jaar op kamers gewoond. Nu ongeveer een maand of 9 geleden ben ik gaan samenwonen met mijn vriend in Assen. Op dit moment studeer ik mediapedagogiek aan de NHL in Zwolle en dit neemt een groot deel van mijn tijd in beslag (check de link). Daarnaast probeer ik toch ook een hoop leuke dingen te doen zoals sporten, lekker eten, wijntjes drinken en filosoferen over de zin van het leven met mijn vriendinnen. Verder heb ik een bijbaantje bij een tuincentrum in Assen en daar zit ik achter de kassa en soms bij de klantenservice. Dit is prima te doen en meestal ook best wel heel gezellig. Toch ben ik gezien mijn achtergrond een pedagoog in hart en nieren. Kindertjes zijn mijn lust en mijn leven en ik wil het liefst dat het goed met ze gaat. Tegen onrecht kan ik niet en daarom had ik misschien beter politieagente kunnen worden. Dit is er helaas niet van gekomen, maar ik denk ook niet dat dat echt iets voor mij is. Ik ben wel een echte wereldverbeteraar en wil komend zomer, na mijn studie ontwikkelingswerk gaan doen in Afrika. Daarnaast ben ik ook een stoffige muts, want ook geschiedenis is een van mijn passie’s. Geef mij een boek over de tweede wereldoorlog en je krijgt ‘m niet terug voordat ik ‘m minstens 2 keer gelezen heb. Daarnaast hou ik van avontuur en uitdaging. Ik zit niet graag stil en heb een ontzettende drang om mijzelf steeds verder te ontwikkelen. Ik probeer een veelzijdig persoon te zijn met een open heldere blik. Maar toch is het mijn doel om uiteindelijk, net als iedereen, gewoon gelukkig te worden en te zijn.

Dit is in het kort wie ik ben en wie ik wil zijn. Het lijkt een beetje ADHD allemaal, maar dat valt erg mee!

Dit is even kort over mijzelf.